دورهء ارزانیست

 

چه شرافت ارزان

 

تن عریان ارزان

 

و دروغ از همه چیز ارزانتر

 

آبرو قیمت یک تکه نان

 

و چه تخفیف بزرگی خورده است

 

قیمت هر انسان

پنداری دلم خوش نیست

 هرچه می‌نویسم؛ پنداری دلم خوش نیست؛

و بیشتر آنچه در این روزها نبشتم؛ یقین ندانم که نبشتنش بهتر است از نانبشتنش.

ای دوست؛ نه هرچه درست و صواب بوََد روا بوَد که گویند.

ونباید که در بحری افکنم خود را که ساحلش به دید نبود؛

و چیزها نویسم بی خود که چون وا خود آیم بر آن پشیمان باشم و رنجور.

ای دوست می ترسم – و جای ترس است – از مکر سرنوشت…

حقا و به حرمت دوستی که نمی دانم که این که می نویسم راه «سعادت» است که می روم

یا راه «شقاوت»  و حقا که نمی دانم که این که نبشتم طاعت است یا معصیت؟

کاشکی، یکبارگی؛ نادانی شدمی تا از خود، خلاصی یافتمی!

چون در حرکت وسکون چیزی نویسم؛ رنجور شوم از آن به غایت!

و چون در معاملت راه خدا چیزی نویسم ؛ هم رنجور شوم…

 

* چون احوال عاشقان نویسم نشاید؛

چون احوال عاقلان نویسم؛ هم نشاید؛

و هرچه نویسم هم نشاید؛

و اگر هیچ ننویسم هم نشاید؛

و اگر گویم نشاید؛

و اگر خاموش گردم ؛ هم نشاید؛

و اگر این واگویم نشاید و اگر وانگویم هم نشاید…

 

* رساله عشق -عین القضات همدانی

یادم باشد اگر گوسفندی شد قربانی

 

گوشتش را نذر امامزاده صالح نکنم

 

گوشت صورت همسایهء ما

 

هر روز نزد سیلی میشود بریانی !!!!

کاش مي دانستي

من سکوتم حرف است

حرف هايم حرف است
 

خنده هايم حرف است

کاش مي دانستي

مي توانم همه را پيش تو تفسير کنم

کاش مي دانستي

کاش مي فهميدي

کاش و صد کاش نمي ترسيدي

که مبادا دل من پيش دلت گير کند

يا نگاهم تلي از عشق بدستان تو زنجير کند

من کمي زودتر از خيلي دير

مثل نور از شب چشم تو سفر خواهم کرد

تو نترس

سايه ها بوي مرا سوي مشام تو نخواهند آورد

کاش مي دانستي

چه غريبانه به دنبال دلم خواهي گشت

در زماني که براي غربتت سينه دلسوزي نيست

تازه خواهي فهميد

مثل من عاشق مغرور شب افروزي نيست ..

 

کدامین چشمه سمی شد که آب از آب می‌ترسد؟‎ 

 

 و حتی ذهن ماهیگیر از قلاب می‌ترسد

 

کدامین وحشت وحشی گرفته روح دریا را؟‎ 

 

 که طوفان از خروش و موج از گرداب می‌ترسد

 

گرفته وسعت شب را غباری آن‌چنان مبهم‎

 

که چشم از دیدگاه و ماه از مهتاب می‌ترسد

 

شب است و خیمه شب بازان و رقص وحشی اشباح‎  

 

 مژه از پلک و پلک از چشم و چشم از خواب می‌ترسد

 

فغان زین شهر ِ کج باور ، که حتی نکته آموزَش  

 

ز افسون و طلسم و رَمل و اسطرلاب می‌ترسد

 

طنین کارسازی هم ، ز سازی بر نمی‌خیزد  

 

 که چنگ از پرده ها و سیم از مضراب می‌ترسد .

 

بهمن رافعی

 

مذهب مردم را متقاعد كرده كه موجودی نامرئی در آسمانها زندگی می كند كه تمام رفتارهای تو را زیر نظر دارد،

 لحظه به لحظه آن را.

و این موجود نامرئی لیستی دارد از تمام كارهایی كه تو نباید آنها را انجام دهی،

و اگر یكی از این كارها را انجام دهی،

او تو را به جایی می فرستد كه پر از آتش و دود و سوختن و شكنجه شدن و ناراحتی است

و باید تا ابد در آنجا زندگی كنی، رنج بكشی، بسوزی و فریاد و ناله كنی

ولی او تو را دوست دارد…!!!!!

* جورج كارلین *

در مرام آدم برفی؛ خورشید یک محارب است !!

 

در ذهن آدم برفی؛ شکفـتـن یعنی اغتشاش !!

 

در باور آدم برفی؛ یخبندان وعده الهی است.

 

لئوناردو باف یک پژوهشگر دینى معروف در برزیل است. متن زیر، نوشته اوست:

در میزگردى که درباره «دین و آزادى» برپا شده بود و دالایى‌لاما هم در آن حضور داشت، من با کنجکاوى، و البته کمى بدجنسى، از او پرسیدم: عالى جناب، بهترین دین کدام است؟

خودم فکر کردم که او لابد خواهد گفت: «بودایى» یا «ادیان شرقى که خیلى قدیمى‌تر از مسیحیت هستند».

دالایى‌لاما کمى درنگ کرد، لبخندى زد و به چشمان من خیره شد ... و آنگاه گفت:

«بهترین دین، آن است که شما را به خداوند نزدیک‌تر سازد. دینى که از شما آدم بهترى بسازد».

من که از چنین پاسخ خردمندانه‌اى شرمنده شده بودم، پرسیدم:

آنچه مرا انسان بهترى مى‌سازد چیست؟

او پاسخ داد:

« هر چیز که شما را دل‌رحم‌تر، فهمیده‌تر، مستقل‌تر، بى‌طرف‌تر، بامحبت‌تر، انسان دوست‌تر، با مسئولیت‌تر و اخلاقى‌تر سازد.

دینى که این کار را براى شما بکند، بهترین دین است ».

من لحظه‌اى ساکت ماندم و به حرف‌هاى خردمندانة او اندیشیدم. به نظر من پیامى که در پشت حرف‌هاى او قرار دارد چنین است:

دوست من! این که تو به چه دینى اعتقاد دارى و یا این که اصلاً به هیچ دینى اعتقاد ندارى، براى من اهمیت ندارد. آنچه براى من اهمیت دارد، رفتار تو در خانه، در خانواده، در محل کار، در جامعه و در کلّ جهان است.

به یاد داشته باش، عالم هستى بازتاب اعمال و افکار ماست.

قانون عمل و عکس‌العمل فقط منحصر به فیزیک نیست. در روابط انسانى هم صادق است.

اگر خوبى کنى، خوبى مى‌بینى

و اگر بدى کنى، بدى.

همیشه چیزهایى را به دست خواهى آورد که براى دیگران نیز همان‌ها را آرزو کنى.

شاد بودن، هدف نیست. یک انتخاب است.

« هیچ دینى بالاتر از حقیقت وجود ندارد».

 

این مردم را روزگاری در پیش است که در آن روزگار مقرب نیست جز مرد بدگوی و مکار به نزد پادشاه .

 ظریف و زیرک خوانده نشود جز فاسق تیره درون و ناتوان ،و ضعیف ندانند مگر شخص منصف و دادگستر را.

مردم آن زمان صدقه را تاوان و غرامت شمارند و به صله رحم منت گذارند و عبادت را مایه برتری جستن به مردم دانند.

در آن دوران کنیزکان و بندگان ،رایزن پادشاه باشند و کارفرمایی با کودکان افتد و تدبیر امور کشور با خواجگان باشد.

 

نهج البلاغه+ترجمه سید نبی الدین اولیایی_صفحه 759

بزرگترین تراژدی زندگی این است که خیلی زود پیر میشویم و خیلی دیر عاقل

29 اکتبر ، 7 آبان ، روز جهانی کوروش کبیر

اینک که به یاری مزدا تاج سلطنت ایران و بابل و کشورهای جهان اربعه را به سرگذاشته ام اعلام می کنم که تا روزی که زنده هستم و مزدا توفیق سلطنت را به من می دهد دین و آئین و رسوم ملتهائی که من پادشاه آنها هستم محترم خواهم شمرد و نخواهم گذاشت که حکام و زیر دستان من دین و آئین و رسوم ملتهائی که من پادشاه آنها هستم یا ملتهای دیگر را مورد تحقیر قرار بدهند یا به آنها توهین نمایند.

من از امروز که تاج سلطنت را به سر نهاده ام تا روزی که زنده هستم و مزدا توفیق سلطنت را به من می دهد هرگز سلطنت خود را بر هیچ ملتی تحمیل نخواهم کرد و هر ملت آزاد است که مرا به سلطنت خود قبول نماید یا ننماید و هرگاه نخواهد مرا پادشاه خود بداند من برای سلطنت آن ملت مبادرت به جنگ نخواهم کرد.

من تا روزی که پادشاه ایران هستم نخواهم گذاشت کسی به دیگری ظلم کند و اگر شخصی مظلوم واقع شد من حق وی را از ظالم خواهم گرفت وبه او خواهم داد و ستمگر را مجازات خواهم کرد.

من تا روزی که پادشاه هستم نخواهم گذاشت مال غیر منقول یا منقول دیگری را به زور یا به نحو دیگر بدون پرداخت بهای آن و جلب رضایت صاحب مال تصرف نماید و من تا روزی که زنده هستم نخواهم گذاشت که شخصی دیگری را به بیگاری بگیرد و بدون پرداخت مزد وی را به کار وا دارد.

من امروز اعلام می کنم که هر کسی آزاد است که هر دینی را که میل دارد بپرستد و در هر نقطه که میل دارد سکونت کند مشروط بر اینکه در آنجا حق کسی را غصب ننماید و هر شغل را که میل دارد پیش بگیرد و مال خود را به هر نحو که مایل است به مصرف برساند مشروط بر اینکه لطمه به حقوق دیگران نزند.
من اعلام می کنم که هر کس مسئول اعمال خود می باشد و هیچ کس را نباید به مناسبت تقصیری که یکی از خویشاوندانش کرده مجازات کرد و مجازات برادر گناهکار و بر عکس به کای ممنوع است و اگر یک فرد از خانواده یا طایفه ای مرتکب تقصیر می شود فقط مقصر باید مجازات گردد نه دیگران.

من تا روزی که به یاری مزدا زنده هستم و سلطنت می کنم نخواهم گذاشت که کسی مردان و زنان را به عنوان غلام و کنیز بفروشند و حکام و زیر دستان من مکلف هستند که در حوزه حکومت و ماموریت خود مانع از فروش و خرید مردان و زنان بعنوان غلام و کنیز بشوند و رسم بردگی باید به کلی از جهان برافتد.
از مزدا خواهانم که مرا در راه اجرای تعهداتی که نسبت به ملتهای ایران و بابل و ملتهای ممالک اربعه بر عهده گرفته ام موفق گرداند

مقایسه سخنان کوروش بزرگ پادشاه ایران زمین با نبوکد نصر، پادشاه بابل

«فرمان دادم که صد هزار چشم درآورند و صد هزار قلم پا را بشکنند، با دست خودم چشم فرمانده دشمن را درآوردم، هزاران پسر و دختر را زنده زنده در آتش سوزاندم، خانه را چنان کوفتم که دیگر بانگ زنده اى از آنجا برنخیزد.»

اما فرمان کوروش، فرمان نکوداشت انسانیت است و بال و پر گسترانیدن آن در آسمانى فراخ، نگاهى به مندرجات استوانه کوروش نشان مى دهد که پر بیراه نیست اگر کوروش را نخستین تدوین کننده منشور حقوق بشر انگاریم:

«من به هیچ کس اجازه ندادم که سرزمین سومر و اکد را دچار هراس کند. من نیازمندى هاى بابل و همه پرستشگاه هاى آنان را در نظر گرفتم و در بهبود وضعشان کوشیدم. من یوغ ناپسند مردم بابل را برداشتم، خانه هاى ویران آن ها را آباد کردم. من به بدبختى هاى آن ها پایان بخشیدم. مردوک خداى بزرگ از کردارم خوشنود شد. من همه ساکنان را گرد آوردم و خانه هایشان را به آنان باز پس دادم. من فرمان دادم که همه مردم در پرستش خداى خود آزاد باشند و بى دینان آنها را نیازارند. فرمان دادم که هیچ یک از خانه هاى مردم خراب نشود. فرمان دادم که هیچ کس اهالى شهر را از هستى ساقط نکند