باز دستانِ ادب شوری نداشت...               

چینه ی کوتاهِ حق زوری نداشت...

داستانِ سنگ و پای لنگ بود...                

باز در راه خدایان جنگ بود...

دانه های پوچ در یک جو بهشت!!!           

ظاهری زیبا... ولی در عمق زشت...

...

راه ما را میکشد در چاه ها ...                  

کاشکی در راه ما روباه ها...

...

راه میبندیم بر افکار خویش...                  

آتش اندوزیم در انبار خویش...

مار توی آستین پرورده ایم ...                   

در تحیر مانده ایم از کار خویش؟!

با دو دستانِ خودی غرقیم ما ...               

غرق در انکار... در انکارِ خویش...

بر صدا قفلِ " نباید " میزنیم !!!                

این چه اصراری ست بر اصرارِ خویش ؟!!!

...

در لجن : حسِ رهایی میکنیم...                 

سربدارانیم یا سربارِ خویش؟؟؟

...

بعد از این: ما و همین کفتار ها                 

بعد از این: ما لاشه ها ، مردار ها

بعد از این: "با عشق خوابیدن خوش است " 

بعد از این: "دنیا به کام و یار مست..."

بعد از این: " قربانیِ رویت منم! "            

بعد از این:  " هر شب سرِ کویت منم! "

...

بعد از این در خاک و خون باید نشست...   

بعد از این در خویشتن باید شکست...

...

های شاعر! ساز را دزدیده اند                

باعثِ پرواز را دزدیده اند...

بوی تبعید قناری میدهند...                    

از گلو آواز را دزدیده اند...

گرگها چوپان شدند و... بره ها... _            

_ بره های ناز را دزدیده اند...

گرگها از دره جاری گشته اند             

دشت های باز را دزدیده اند...

گرگها با مکر بالا رفته اند                  

از خدا اعجاز را دزدیده اند...

آدم و حوای ما را برده اند                   

نقطه ی آغاز را دزدیده اند...

...

های شاعر ! ساز را دزدیده اند           

وارثِ آواز را دزدیده اند

...

ربنا _فاغفر لنا_  دنیاست این؟؟                 

شعر ما را میزند!!! با ماست این؟!

هان! قلم! در دستهای کیستی؟!                   

دردِ که ، درمان برای کیستی؟!

شمعِ تبدارِ کدام افسونگری؟؟                    

در سرت مرگِ که را می پروری؟؟؟

یک کبوتر با دو بامی؟؟ وایِ ما !               

هردوسو چاپی! حرامی؟؟ وایِ ما !

...

پشت بر خنجر کشیدیم ای خدا!                    

ربنا افرغ علینا "صبر" را ...

 

قرآن ! من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگی ساخته ام که هر وقت در کوچه مان آوازت بلند می شود همه از هم می پرسند " چه کس مرده است؟ "

 

 چه غفلت بزرگی که می پنداریم خدا ترا برای مردگان ما نازل کرده است .

 

قرآن ! من شرمنده توام اگر ترا از یک نسخه عملی به یک افسانه موزه نشین مبدل کرده ام .

 

یکی ذوق می کند که ترا بر روی برنج نوشته،‌ یکی ذوق میکند که ترا فرش کرده ،‌یکی ذوق می کند که ترابا طلا نوشته ، ‌یکی به خود می بالد که ترا در کوچک ترین قطع ممکن منتشر کرده و …  آیا واقعا خدا ترا فرستاده تا موزه سازی کنیم ؟

 

قرآن! من شرمنده توام اگر حتی آنان که تو را می خوانند و ترا می شنوند ،‌ آن چنان به پایت می نشینند که خلایق به پای موسیقی های روزمره می نشینند .. اگر چند آیه از تو را به یک نفس بخوانند مستمعین فریاد می زنند ” احسنت …! ” گویی مسابقه نفس است …

 

قرآن !‌ من شرمنده توام اگر به یک فستیوال مبدل شده ای حفظ کردن تو با شماره صفحه ،

 

‌خواندن تو آز آخر به اول ،‌یک معرفت است یا یک رکورد گیری؟ ای کاش آنان که ترا حفظ کرده اند ، ‌حفظ کنی ، تا این چنین ترا اسباب مسابقات هوش نکنند .

 

خوشا به حال هر کسی که دلش رحلی است برای تو .

 

آنان که وقتی ترا می خوانند چنان حظ می کنند ،‌ گویی که قرآن همین الان به ایشان نازل شده است. آنچه ما با قرآن کرده ایم تنها بخشی از اسلام است که به صلیب جهالت کشیدیم.

دیروز ما زندگی را به بازی گرفتیم

 

 

امروز او ما را

تکليفِ تمام ترانه‌های من

 

از همين اولِ بسم‌اللهِ بوسه معلوم است

 

سلام، يعنی خداحافظ!

 

خداحافظ جایِ خالیِ بعد از منِ غريب

 

خداحافظ سلامِ آبیِ امنِ آسوده

 

ستاره‌ی از شب گريخته‌ی همروزِ من،

 

عزيزِ هنوزِ من ... خداحافظ!

 

همين که گفتم!

 

ديگر هيچ پرسشی

 

پاسخ نمی‌دهم!

 

هی بی‌قرار!

 

نگران کدامِ اشتباهِ کوچکِ بی‌هوا

 

تو از نگاه چَپ‌چَپِ شب می‌ترسی؟